شاید تمام حرفم نباشه ... شاید اون چیزی که دیده میشه ، نباشه ! اما هرچی هست نادیدنی ست ...
ناگفتنی ست ....
سال 87 وبلاگ ساخته شد و کلی دوست پیدا کردم . میخوام تو این پست آخر از همه اونا بنویسم . اونایی که دورادور و ناخواسته شدند بهانه ی احساس گمشده ی تک تک لبخندهایم و باید براشون بگم چی بودند و در قلبم چه جایگاهی دارند . با حرف که نمیشه تشکر کرد ، میمونه دلی که بنویسه از همه دوستانم ، ارزش دارین همه ی شماها ، تک تک شما ...
دوست جون ...
اولین دوست سال 87 . یه دوست ، یکی که یه روز از آسمون گرومپی افتاد روی سرم و پادشاهی کرد بر این قلب تنها ....
دوستی که خودش میدونه چقدر بزرگه واسه دلم ،برای دنیام ، برای هرآنچه که قیمتی هست و باقی خواهد ماند . به من همه چیزو یاد داد . چیزهایی که ازشون می ترسیدم ! وقتی بهشون فکر می کردم شاید فراری بودم و او به من یاد داد قلمم روی برگه ی کاغذ شجاع باشه و از باد نترسه ! زیر سقف نگاهش می خواندم و با طنین صدای آرامش پرواز می کردم . دوست جونی که جونم براش ...
چقدر بگم دوست منی ؟ برام قد آسمونایی که همش صاف و مهتابی برق می زنند ارزش داری. ماهی شدی رو سقف بلند نگاهم ، همون ماهی که ....
چرا حرفامو کامل نمی زنم ؟ چون میدونم همشون را بلدی ... میدونی روی این سه تا نقطه چی باید گفت . کاملشون کن ، آخر سال شد و نفهمیدم طلوع صبح چه رنگیه ! میدونی به چه رنگی درمیاد چون هر روز برام طلوع می کنی ...
به افتخار بودن _ تو "فصلی بنام بهار" زاده شد ، هدیه ای از جانب تو ... خدا تا الان سراپا حفظش کرد در غیاب من و تو ...
....... نقطه ، سر خـــــــــــــــط
پارمیدا
آبجی .... یه روز شدی اولین دوست فوتبالی من . توی گوگل یافتمت ! اون روزهایی که تب فوتبال و افشین قطبی و آرزوی دیدن یه 90 دقیقه ی رویایی شده بود تمام تفریح یه دختر 20 ساله ... اون روزها نمیدونستم وبلاگ چی هست ! باورتون میشه ؟ برا اولین بار وارد یه فضای تاریک شدم و کلی نوشته از خاطرات یه دختر و دوستاش ... دوست درجه یک تو نبودم اما همیشه خودم را دوستت میدونستم . نمیدونم چرا اما چقدر تفکراتت را دوست داشتم . زندگی می کردم با حرفات ،ناراحتی هات ، شادی هات ،.. زندگی کردم و زندگی ام با وبلاگت گره خورده بود .. همیشه قصه ها رو دوست داشتم و روزی که اسم وبلاگت را خوندم داشتم بال در می آوردم از تعجب ! چقدر پری گونه بود "کاش یکی بود یکی نبود اول قصه ها نبود ..." دوسش داشتم . با اسمش اخت شدم . انقدر صفحات پرخاطره وبلاگت را مرور کردم تا تونستم یاد بگیرم چقدر هنرمندانه می نویسی ...
تصور می کردم وارد عمارتی باشکوه میشم و از حضورم پذیرایی میشه . با انواع تنقلات فکری و روحی و حسی .. اون روزها ، چقدر زود گذشت . قالب وبلاگت را فوق العاده دوست داشتم و این از عشقم به بودن با تو نشآت می گرفت ... پارمیدا ،....
فرشته
اینم بچگی های فرشته و پارمی (چه خوشمزه اند مثل دوتا فرشته) سمت راستی پارمیدا و سمت چپی فرشته ! نه !! سمت راستی فرشته و سمت چپی پارمیدا !!! اصلا آبجی یه جوری با هم کنار بیاین.
سلام استاد . سلام آبجی فرشته ی مهربون خودم . خوبی سلامتی ؟ آبجی دومی من ... اول بار توی وبلاگ پارمی دیدمش و همیشه هم رد پاهاش را با سخنای همیشه شیرینش توی کامنتا می خوندم و از ته دل غنچی میزدم تو آسمونا .. فرشته جون میخوام ازت بگم اما نمیدونم چطوری! البته دلیل هم نمیخواد چون استاد خودم به بزرگی می بخشن . نمیدونم که باید از جانب وبلاگ چجوری ازت تشکر کنم . چقدر ازت کمک می گرفتم و تا در گودال اشکالهای بلاگفا می افتادم کمکم می کردی و چقدر هم مهربون . راستش کلی در موردت نوشته بودم اما همه اش پاک شد . خیلی قلب بزرگی داری و حالا می فهمم اون دریا دل خود_ خودت هستی ... اگه نمی بینمت دلیل نمیشه توی ذهنم مجسم نکنم که چه ماهی را از خدا گرفتم . کلی حرف دارم که بزنم اما ذهنم هنک کرده ! هروقت ازت حرفی به میون میاد یاد پارمی می افتم و اون تولدی که برات گرفت تو ماه خرداد و در اوج وداع امپراطور با دستای خودش برات کیک پخت و چقدر اون تولد بهش چسبید . میگم استاد نگو نه که بهرترتیب توی مهربونی استخوان شکسته شدی و به قول معروف بخوری پاته و نخوری بازم پاته ...
عزیزی ، آبجی
حوری ناز
همیشه برام جای سوال بود چگونه به شمعدونی های خانه ی مامان بزرگ و بابابزرگ میگه دوست !!! حوری ناز کسی بود که از مدتها قبل شاید از بهمن سال 86 می شناختمش . یه حس نزدیکی عجیبی به حرفاش و کلامش داشتم . کلامی از جنس اصل_ کودکی که تمام شدنی نیست . روزنامه را می گرفتم و محال بود حوری نازم نظر گرمش را نداده باشه . دنیای سرخ من و تمام دلهای سرخی که دل حوری هم جزوشون بود . چه صفایی،چه روزهایی،حوری همیشه که میای و برام از حال خودت و دلت میگی، میگم این شادی تمومی نداره ! شادی که میدونی جنس_خاطر_توئه که بین خودمون می مونه ! همون اتفاقی که ...
دنیای سرخ مستطیل سبزم که همیشه گلهای سرخ توی قلبش می درخشند ، مگه نه حوری؟ خوش به حال تمام پرسپولیسی ها که تو دل_صافشون را می خوانی و برای گرمای سرخ_ وجودشون می نویسی ...
پرنیان
پرنیانی که بازم شبهای بهاری امسال را بهاری تر می کرد ... کلی باهم حرف میزدیم و چقدر دوسش داشتم اما الان دیگه ... البته هنوزم دوسش دارم اما زیاد پیداش نیست . پرنیان یادته چه روزهایی بود ؟ یه بار بهش گفتم میخوام به واسطه ی محبتی که بهم داشته سوپرایزش کنم ،کلی منتظرش گذاشتم تا ... اون روز نه بهتره بگم اون شب باهاش حرف میزدم و بهش گفتم دیر نمیشه ! اما دیر شد و روزی که وبلاگ را حذف کردم و به مدت دو روز دوباره باز گشتم به خاطر قولی بود که به پری داده بودم . بالاخره اون روز اومد که شبهای تابستان رو استثنایی نشان می داد . تولد پرنیان بهانه ی تولد دوباره ی وبلاگ شد ... اولین تولد وبلاگ و به خودم قول دادم تولد تمام عزیزانم را جشن بگیرم . اصلا لذتی که در تولد دوستان هست در بخشش هم هست اینو که قبول دارم ! اما در هیچ چیز دیگه تا این اندازه لذت وجود نداره که با تولد بهترین دوستانت قلب و روحت هم شاد بشه ! امتحانش کاملا رایگان است ..!
ارغوان
آبجی دیگر من آبجی ارغوان است !!! چه ملا لغتی ! آبجی چجوری شروع کنم ؟ توی وبلاگ پارمیدا شناختمت به طور کلی ! آبجی بودی در حد تیم ملی ، آبی و خیلی گل ! فقط گلی به رنگ آبی نداریم اما تو انقدر گل هستی که توی دلم یه گل را به نامت ثبت می کنم اونم گل ارغوانه ... قبلا که وبلاگ در تابستان فعال بود و منم کلی با ارغوان حال می کردم و حرف میزم . فوق العاده آبجی ملوسی هستی برام و ضرورت آوردن این صفت این بود که بگم روحیاتت خیلی لطیفه و وقتی پستی را می نویسی از تمام زیبایی ها برای نوشتن استفاده می کنی . این چند روز که وقت نکردم باهات حرف بزنم وگرنه میدونی که همیشه هستم خدمتت . این آخر سالی هم که بدحال وبی حوصله و خلاصه به قول خودم و خودت سال خوبی نبود ،بی هیچ شک ...
چه تولدی و نبود خودت خیلی حال داد بهم ! دومین دوست گلی که تولدش جشن گرفته شد ، انشا ا.. تولدهای دیگه هم مونده ...!
طهورا
یا بهتره بگم نیمکت تمام خاطرات ما ..
طهورا جان هر وقت با وبلاگت برخورد میکنم بوی بهار میده شاید به این دلیل که داستان نیمکت دلها بوی بهار میده و کاریش هم نمیشه کرد ! پربود از رنگهای شیطنت زمینی دانش آموزها ، پر از داستان اذیت کردنای معلمها ، پشت به دانش آموز یعنی ... ولی هروقت وارد وبلاگت میشم یاد سبزی و روشنی می افتم . اصلا جدا از تمام حسهایی که باهاش سر وکار داشتم بازکردن وبلاگت هم یه چیز دیگه س . تابستان هم با بودن در کنار تو خنک می شدم . (می شدیم) . الان حتما روی نیمکت خاطرات تمام زندگی ات توی دبیرستان نشستی . خوش باش و جای خالی من را هم پر کن که بدجور دلم لک زده برا تمام لحظاتش که اون روزها بخاطر بی عقلی آرزوی تمام شدنش را داشتم !
مریم(کوتوله سبز مریخی)
اول بار وقتی دیدمش ، خودت میدونی کی و کجا !! درست مثل حوری ناز ...
اون روز توی تابستون یه سوال ازم پرسیدی ، یادته ؟ فکر کنم پرسیدی ، اگه جای کره زمین بودم چی می گفتم ! خیلی کنجکاو شدم و سریع نظرم را روی وبلاگ انعکاس دادم . نمیدونستم درسته یا غلط، بهرحال نظر شخصی خودم بود . ولی فکر کنم عمرآ بتونم جای کره ی زمین باشم !
خیلی زود با هم دوست شدیم و برای اولین بار صدای قشنگت را توی گوشی شنیدم (خدایی صدای نازی داری) کلی هم حرف زدیم البته نه خیلی ! چه روزهایی که سپری شد در کنار هم . بالاخره وبلاگ زدی و نوشتی ، چه نوشتنی هم . واقعا تکه ! آخه بین دوستام کسی نیست که از نجوم خوشش بیاد و قلم بزنه ! دوست داشتنت را تحسین می کنم و مثل همیشه برات آرزو می کنم یه شوهر فضایی به خاستگاری ات بیاد !
ولی امیدوارم خوشبخت بشی . روی طاق آسمان ...
زهرا(ناهید)
یه دختر خیلی مهربون ... زهرای دل خودم و همیشه عزیز . اول بار نازنین زهرا صداش زدم چون واقعا نازنینه ... زهرای عزیزم که احساس را به شیرینی نبات روی صفحه حل می کنی ... هروقت نوشته هات را می خونم دلم آروم میشه چون هیچ نگرانی ندارن ! همیشه هم سلام منو به امام رضا میرسونی و چقدر خوشحالم الان دوست تو هستم . بجای منم که نایب الزیاره هستی ... دلم نگران نیست که میدونم از دستم هیچوقت ناراحت نمیشی و اگر تا الانم ناگهانی باعث ناراحتی ات شدم ، میخوام که آخر سال منو ببخشی (دلت که بزرگه) . خوشحال میشم خواهری به عزیزی تو داشته باشم ....
علی تیفوسی!
یه هوادار بسیار عزیز و ارزشمند برای تیم پرسپولیس ! البته در درجه اول یک تماشاگر قدیمی جایگاه ۳۵ورزشگاه آزادی . یه آقای به تمام معنا سرخ . پرسپولیس به داشتن این هوادارها به خودش می بالد ...همیشه به من لطف داشتید و همیشه منو شرمنده کردید . خیلی از شما متشکرم ولی چند وقتی ست کم می نویسی و یا شاید من دیر سر میزنم ولی در سال 87 خیلی با نوشته هاتون به من کمک کردید و قلم روانی دارید که فوق العاده در واقع نقد تیم از نوشتنت خوشم میاد . دعا می کنم روزی به تمام آرزوهای سرخت برسی ... راستی شما که یک هوادار قدیمی هستی بازم نمیدونم چرا اسم تیفوسی را انتخاب کردی! موفق باشی ...
حامد سنتور
سلام آقای خوانساری. حالتون خوبه ؟ با هنر حال می کنید ؟! توی تابستان دلنشین خاطراتم با ایشان آشنا شدم . هنر می خوانید و دستی عمیق به آن دارید . خیلی خوشحال بودم که با دانشجوی رشته ی تئاتر صحبت می کنم . پرواز در آسمان هنر برای هرکسی مقدور نیست اما من پرواز می کنم چون به هنر همچون یک آسمان مقدس می نگرم . آنجا که وجود سبز خدا را در عمق بی انتهای وجود آدمی به کرات می بینم ، به هنر می بالم . اکنون یکی از سمفونی های بتهوون را به آرامی می شنوم و تک به تک نت ها را که به ظرافت اجرا می گردد و چه زیباست با این حس بنویسم و دستانم را رقصان بروی صحنه ی کیبورد بفشارم ! خوشحال می شوم یکی از اجراهای شمارو روی صحنه ببینم و کودک درونتان را تحسین کنم . لبخندی از سر محبت و در حالی که قطعه ها یکی پس از دیگری از کلام خارج کنی وبه ادراک تماشاگر بنشانی . برایت آرزوی بهترین هارو دارم و می دانم خدای مهربانی همیشه یار و همراه تو و من و هنر گیتی است .
آقا ابراهیم (۴۰ تیکه!)
آقا ابراهیم ۴۰ تیکه عزیز ! یه دوست خیلی خوب ، خوش خنده و خیلی طنز و ...
راستش دیگه جا نداشتم که چی بگم !(خالی بندی!!) این شد که گفتم خیلی خوش خنده و انشا ا.. همیشه توی زندگی ات با قلبی مهربان و یه دنیا خنده لحظه هات را پر کنی . از اون دوستایی که هیچ موقع فراموش نمی شوند چون لبخند و شاد کردن دل، مکمل بودن حرفها و سخنان بجا و خوبه که آقا ابراهیم به بهترین نحو این کار را بلده . توی تابستان با او آشنا شدم و چه آشنایی به موقعی ! در فقدان طنزهای نود شبی چرند و بی محتوا ، وجود آقا ابراهیم البته خیلی لازم و حیاتی ست ..! هر بار دعوتم می کنند با روی باز می پذیرم و میرم تا یه وعده خنده میل کنم ! وبلاگ طنز زیاد هست اما وبلاگ آقا ابراهیم که پرسپولیسی هم هستن، یه چیز دیگه س ..
یه روزهایی بود که کسل عادتهای روزمره شدم اما با وجود ۴۰ تیکه از تکه های گمشده(منظور همون خنده س) دیگه بهانه ای برای گذراندن زمان بی حسی نداشتم . وسیله ی خنده داشتن چیز خوبیه که خدا بوسیله ایشان به من اعطا کرده . ممنون آقا ابراهیم ..
زینب
سلام دختر آبی ! سلام زینب عزیزم . دلم نیومد وقتی بوی نخلهای جهرم که میاد وسط از فونت آبی برای بیان درد دلم برات استفاده کنم و رنگی بکار بردم تقریبآ به رنگ استواری نخلها ...
یه خانوم بی نهایت خوش قلب و بهاری که توی ذهنش همیشه سبزه . البته رنگ بارون را ندیدم اینجا ، یک بار اومدی و توی وبلاگ از اینکه رفتی زیر بارون و خندیدی ودویدی و فریاد زدی برام گفتی . کلی دلم گرفت که چند وقتی ست ندیدمش . بارون را میگم ! تهرانه دیگه ، خودت میدونی جز غم و دود و خستگی ارمغانی نداره . دلم خوشه بهار که میاد با بارون افتتاح کنم شادی های تحویل سال را ، اما اینم دیگه شده دست نیافتنی یه چند سالی ! خدا منو ببخشه که از بس سنگین شدم نمی توانم مورد بخشش قرار بگیرم . اول بار بهم یاد دادی اتانا نام دیگر کورش کبیر است و کلی ذوق کردم که یه مطلب جدید یاد گرفتم . راستی خیلی نگران بودی بابت کنکور امسال . یه چیزی را از من بشنو ؛ نمیخواد نگران باشی چون اونقدر غول نیست فقط کمی پشتکار میخواد که میدونم از عهده اش برمیای.(ولی رقابت در کنکور مثل ماراتن شیرین است البته اگه در مسابقات دومیدانی شرکت کرده باشی که مثل من طعمش را می چشی) فقط این را هم بدان به قول بزرگی که می گوید : "این نیز بگذرد "...
مهناز
آبجی کوچیکه ی من چطوره ؟ صورتی _ صورت ماه نازم چطوره ؟ وای که چقدر به رنگ صورتی علاقه دارم .. من و دختر دایی ام جمیعا به رنگ صورتی خیلی وابسته ایم .
مهنازی من چطوری ؟ شجاع همچون میتی کومون! نه نه !! ببخشید زیبا و آرام و مهربون مثل سرندپیتی (اگه درست نوشته باشم!) عاشق این کارتونم، خیلی دلنشینه با اون دوبله ی ماندگارش .. مهنازی خودم در ماه پاییز فکر می کنم باهات آشنا شدم . با شیرینی قلب صورتی ات (واسه همه قرمزه) دوست همدیگه شدیم و کلی با حضورش منو همیشه خوشحال می کنه . تو سن قشنگی هم قرار داره مهنازم . همیشه وقتی میخوام دوستام را تصور کنم کلی مایه می گذارم اما وقتی تصور می کنم که مهناز صورتی من میتونه چجوری باشه ، توی ذهنم میگم یه لپ گلی_ خوشرو که به همه حتی به گلها با لبخند برخورد می کنه . یه لبخند صورتی ...
راستی مهناز گل من همچنان با پسرها ناسازگارند ؟! خوب زهر چشمی بهشون دادی تا دمشون را بذارن رو کولشون و در برن !! خوبه ، منم مثل تو جلوی پسرها کم نمی آوردم . البته یه خاطره شیرین هم دارم که اصلا جایز نیست اینجا گفته بشه ! حالا سر فرصت میام خدمتت و برات تعریف می کنم تا روده بُر بشی از خنده ..! راستی مهناز از روزی که گفتی عصر یخ 3 هم اکران شده رفتم دنبالش و خوشبختانه پیداش کردم . حالا عکسهاش را برات میذارم تا حالش را ببری. فقط به خاطر تو ..(این دفعه می روند دوران دایناسورها ..)
دیدن این کارتون را به کودکان بالای ۲۰ سال شدیدآ توصیه می کنم
بخصوص این سنجابه 
خاله اوشولات پم پم
سلام خاله !!! چطوری خاله ؟! خانواده خوبن ؟ خودت خوبی ؟ ایرسیلیلای دل_ خاله چطوره ؟ دلم براشون شده نخطه . کجایی آبجی مثل خودم ؟ من اینور گیتی و تو هم با خانواده و کنار هم اونور گیتی . آبجی میخوام اینجا از خود_ خود نارنجی ات بنویسم . (که میدونم دوسش داری) .
آبجی از حال ما که جویا شوی ملالی نیست جز دوری از شما و کلآ دوری از آلوی برغان ! قرارمون که برقرار است ! یه سر با هم میریم دربند و کلی آلو میزنیم و منم به حال و روز دندانهام کاری ندارم ! تو این مدتی که هم سر_ من شلوغ و هم سر تو شلوغ بود کلی اتفاق افتاد که مجالی بود به محضر دل آبجی ام میرسونم . انشا ا.. . آبجی جونم میخوام از روزی بگم که باهات آشنا شدم در واقع توی بلاگفا بود که وارد وب نارنجدونه شدیم و به این ترتیب با آبجی خودم کورس اولی وبلاگ گذاشتیم و یادت باشه من اول شدم . خلاصه آبجی اون روز با هم آشنا شدیم و اومدیم پیش هم و شدیم دوست ! اما یه مدتی من به همون دلیل که میدونی و جعبه روباه و این حرفها !!!! ازت دور شدم تا اینکه خدا خواست و دوباره اومدم پیشت و اینبار آبجی منگوله دارت شدیم و سندش هم توی دل هردومون محفوظ است ! (فیلم سینمایی شد !)
آبجی من هر روز یادت هست برو خیالت راحت . دل پارمیس و محمد امین هم میدونی چجوریه ! نمونه اش را داری ! آبجی دیگه باید بیام با خانواده حضوری باهات حرف بزنم فقط حسن ختام درد دلم اینکه :
آبشی جووووووونم خلی خلی ملاقب دل_ اوشولوت باش که چاکی بیاد میخواد شادش کنه در حد تیم ملی ..
همون همیشگی به روش خودمون ، دلم تنگ شده برا درد دلامون
*منصوره*
مثل این می مونه که خدا به لبخندم پاسخ داد . یه روزی توی این شهر غریب کنار غربت بی جایی یه گوشه ی چمنی روییده بود سبز ... شبنم های تازه شبانگاه بروی صورت سبزشون می درخشید انگار روح داشتند ... هدیه بودی برای اون روزهایی که شاید کسی نبود و خدا میخواست آزمایشم کند . دختر کوچیکی بودم مقابل کمال سخنان شمرده و خوانای دلت ... صفایی در وجودت نهفته بود که محو انعکاس خاصش شدم . به اسم شبیه هم بودیم و تابحال با آن برخورد نکرده بودم . آسمان پر ستاره رو زیر پاهایم گذاشتم و میان افکار آرام و خطهای کلامت قدم برداشتم . اون روز شاید گمشده ای پیدا کردم و هستی مطلق لبخندهارو به باورم بازگرداند . هرچه می گذشت به قند گفتارت خو گرفتم و به خودم نگاهی انداختم . شناختن ناشناخته از درونم کار ناممکنی نبود ،شاید روزی بشه ... حس بودن قلم هنوز هم برایم مقدس است . سبزی ـ بودن یک واژه از باغ دلت را به دره ای از تکرارها نمی دهم ...
به ناگاه تصمیم گرفتی دیگه نیای و خانه ی احساست را خاموش کنی که آن شب و شبهای بعد به روحم سخت گذشت .. نمیدونم چه چیز تو را از ادامه ی آراستن سخن در این دفتر بازداشته بود اما روزی که بازگشتی انگار کوله باری از دوشم برداشته شد ... بله از دوش_ خسته ی یآس و رخوت ... به لطف خدا دوباره شاد میشم از خطهای کوتاه و پر نور که نظیر نداره ....
خدایا ،با تو وزن بودن را احساس می کنم
.... عزیز منصوره ....
متشکرم .
آوای مداد ...
موزیک در حال پخش بود . روز شیرینی بود در ماه دی .. بلاگفا بروز شد و یک آن آوایی در قلبم تداعی شد .. وبلاگی را باز کردم .. فرشته ی مهربون .. اول بار .. متن زیبا و کوتاهی بود ... به قلبم نشست .. فرشته ای که در قلب یک انسان باقی ست .. به رسم آشنایی آرام نوشتم و به رسم معرفت پاسخی خواندم !.. احترام و احترام و احترام .. آسمان به خنده ام خندید .. در قلبها ثبت شد ، یادته ؟ قلمی که می نوشت و دفتری که به یادگار می ماند .. همون چیزی بود که در قلب ثبت میشه .. روزها از پی هم می گذشت و بی مهابا به صورت دفترت می خندیدم .. دوست داشتنی بود و نپرس چرا که آوا من را شناخت .. بهانه ی خندیدن ماه های آخر سال را پیدا کردم و خوشحال بودم میشه به دنیا با دید بهتری نگریست که آن دید را به یادم انداختی .. با بودن در کنار دفترت با بودن آوا آشنا شدم .. آوایی که قلبت به طنین خواندنش زنده بود .. چندین و چندبار با روح_ بلند کلام شیرینش فهمیدم بهترینه و هست .. میدونی که .. حالا عادت شده برام تا بهت سلام کنم همون سلام دوستی ها و معلمی که دوسش داری .. به قلب آوا رسیدم بوسیله ی قلبت .. روزهایی که می رنجوندم و می رنجیدی متوجه شدم با یه تیر دو قلب را رنجوندم !.. میدونستی که قلبت درد بگیره قلب آوا هم درد میگیره !.. چرا ؟ .. جوابش را داشتم چون قلبتون دو تکه شده بود .. دو تکه .. یک روح و دو بدن .. اون روزهایی که قلبت درد می گرفت و قلب آوا هم .. نمی تونم بگم چقدر برای ناراحتی تو و آوا گریستم .. میدونم از دلت بیرون نمیره .. ولی قلبت به وسعت قلب آوا بخشنده ست ..
از بودن در کنار قلم و دستان نرمت آموختم که باید مهربون باشم .. نوشتن فن می خواست که من ندارم و تو .. بخاطر نقدهام و حرفهایی که رسم الخطی نداشت ببخش که روزگار همینه !.. روزگار با ذهنم چه کرده که .. گاهی اوقات بد هوس گریه می کنم و یه دل سیر اشک میریزم .. بعضی روزها اشکهای شادی پهنای گونه هام را خیس کرده و اون روز داشتم وبلاگت را می خواندم .. بعضی شبهام که با خواندن پستهایت کاری جز سوختن دل ندارم !.. نپرس چرا که کاملا شخصیه .. برای همین یه بار بهت گفتم پستات روی سرم آوار شده به این خاطر ...
همیشه در برابر کلام تندم مهربون بودی و هرگز بخاطر حرفهای کودکستانی ام سرزنشم نکردی.. میخوام بگم خدایا ، ممنون که با آوای دلنشین مداد آشنا شدم ، ممنون محبتت خدا ...
(این شعر را خودم گفتم ببین بالاخره من میتونم یه خط شعر بگم یا نه ! البته همه از احساسم نشآت گرفت هرچه گفتم اما خب اینم شخصیه ...!)
آوایی سراسر نفسهایم ...
لیلی شیرین تر از مجنون فرهادم ...
بهاری به سبزی چشمانت ، نگاهت ، کلامت ...
عشق هم مقدس است در دستان تو ...
دستانم از برای بخشش تو ...
آسمان قلبم برایت ، آوا ...
شهر در سکوت افکارم روان ...
طنین قلبم ، نشانٍ نفسهای توست ...
نشانه ی بودن تو ای من ...
تقدیم به آوای مداد سیاه
منصوره
این درد دلها رو به ترتیب فصل و روز آشنایی ام با دوستان نوشتم .براستی تمام دوستانم را بخاطر دارم اما خب بدلیل بعضی ممیزی ها نمی توانم از همه آنها تشکر کنم . از جمله نرگس که در جمع دوستانه اش هم منو جا داد و همیشه به یادم هست حتی روزهایی که من یادم میره . روسوی بسیار عزیزم که فوق العاده وجودش برای نوشتنم کافی ست . قلم شفافی داره که البته بعضی اوقات قادر به درک نوشته هاش نمی شوم ! ولی باز هم خیلی لطف می کنه و میاد پیشم . از سحر بسیار نازنینم که هر وقت نظر می نویسه انگار دایره المعارف را با خودش آورده و منم همیشه انگشت به دهان_ تعجب می مانم . دستت درد نکنه سحر جونم با سلام سرخ_ کلامت ... مداد تراش عزیز که خب خیلی لطف می کنند و سر میزنند که بزرگی نشان می دهند . ممنون علی آقا . و خیلی از دوستان دیگر... بچه ها ممنونم از حضور همیشه گرمتون .. خیلی با صفایین و بهار میارین به قلبم . ممنونم .
خب دیگه فکر کنم سال تمام میشه و منم باید در تدارک جشن بهار باشم در فصل قلبم . یه فصل خاص.. به این امید که دل همه ما به بخشش خداوند در تار و پود نفسها مزین بشه و بخشیده بشیم با سبک بالی ...
منصوره ۲۵/۱۲/۸۷
