روز شنبه بود که برای چکاپ کامل دندانهایم به مطب پزشکم رفتم . از دوماه قبل به من این نوید داده شده بود که لثه های دندانهایم تحلیل رفته و بنابراین نیاز به جراحی پیوند لثه احساس میشه ! منم از همه جا بی خبر و ترسی که ممکنه در وجود هر آدمی بعد شنیدن  متولد بشه، کمی روحیه ام را باختم . بالاخره خیلی ترس داره ،اونم حساس ترین و سوزناک ترین عضو بدن یه انسان و آنهم دندانها !!

یک هفته فرصت داشتم تا برای اولین عمل جراحی که در تمام طولٍ زندگی ام صورت گرفته ، آماده شوم . بسته به نیازی که داشتم از نظر روحی و عاطفی خود را با اشکال مختلفٍ حس برای آن چهارشنبه سرنوشت ساز آماده کردم . ترس واژه غریبی نیست ، این غلبه بر ترس است که هیچکس اونو نمی شناسه و وسیله آزمودن این ناشناخته هم کلمه با ارزشٍ "تجربه" است .

از نظر عاطفی که نتوانستم به هیچ عنوان ممکن ، خودم را آماده کنم و به ناچار بدون هیچگونه شناختی وتنها با جستجو در گوگل ، به چند نکته بسیار مبهم از پیوند لثه دست یافتم . اطرافیانم می گویند : همه جراحی به جلسه اولٍ آن است و درست می گفتند چون برای منی که ۴ جلسه سخت و دشوار این جراحی را تا پایان سال وحتی بخشی از عید نوروزم را درگیر آن هستم ، این اولین جلسه ،حکم یک کلید طلایی برای گشودن دربهای دیگر است که بتوانم به لطف خدا بر این آزمون سخت پیروز شوم .

چهارشنبه ۹ بهمن ـ عصر ـ داخلی ـ سالن انتظار دندانپزشکی

مطبی مربعی شکل که دارای راهرویی جالب برای انتظار بیماران است ، با تاخیر پزشکم به استرس من افزوده شده و به بهانه کاهش ترس و دلهره برای این جراحی، از تمامی پزشکان کارآموزی که در آن ساختمان حضور دارند ، تمام و کمال حس و نحوه و پیامدهای این جراحی را می پرسم . همه متفق القول می گویند هیچ ترسی نداره و در ضمن یکی از بهترین عملهای جراحی ست چون ساده ست . در تمام آن مدت به این فکر می کنم که این نیز یک تجربه ست و باید خوشحال باشم چرا که فرصت این را دارم که در زندگیم ، به حس بهتری از نفس کشیدن دست یابم . به دلیلی مبهم عمل من با یک ساعت و نیم تاخیر آغاز می شود و بدلیل فعالیت وسائل گرمایشی واقع در ساختمان ، من گُر می گیرم و به همین دلیل تمامی شوفاژها بسته می شود !

عصر ـ داخلی ـ اتاق جراحی

انتظار من بعد گذر یک هفته خاتمه می یابد . تمام آنچه که بعنوان یک هیولا درون ذهنم  و یا در برخورد با هر فردی از اسم "جراحی" ساخته بودم ،اکنون به وقوع می پیوندد . چون اول بار به این تجربه دست می یابم ، پزشکم از من می پرسه : نمی ترسی ؟ و من با قاطعیتی که میدونم تصادفی نیست ، به دکتر میگم : نه ، من یک شیر زنم !! و این سبب می شود که هم به خودم و هم به پزشک اعتماد به نفسی زیبا بدهم . خداروشکر که حد اقل زبانم در آن لحظه از شدت ترس بند نیامد ! همیشه از کودکی ام از تمام مطبهای دندانپزشکی می ترسیدم فقط به خاطر آمپول بی حسی ! قلبم آن روز تند تند می زد ، چشمانم به یک نقطه آن هم به گوشه ای از سقف خیره شده بود و نمیدانستم اکنون چی انتظارم را می کشد ؟! خیلی سریع و بدون اینکه چیزی را حس کنم ، ۱۰ الی ۱۵ نقطه از سق و لثه ام را بی حس کردند . و اکنون کار اصلی آغاز میشد . پزشک رو به من گفت : اگر بترسی و یا این اعتماد را نداشته باشی که پزشک از عهده این کار بر نمی آید ، این حس تو به من منتقل می شود و بنابراین بر کار جراحی تاثیری منفی می گذارد . اما  اگر به کار من و سلامتی خودت ایمان داشته باشی ، بدون هیچ فاصله ای جراحی انشا ا.. به راحتی جلو خواهد رفت . میدونستم دیگه این موقعیت برای من بوجود نمی آید و مطمئن بودم که تحمل این جراحی در آینده به شیرینی لبخندی بروی گونه ام همچون خاطره ای فراموش نشدنی نقش می بندد ، به همین دلیل با اطمینان به پزشکم گفتم ، کار را شروع کنند چون من به لطف خدا ایمان دارم .

زیباترین بخش کار که قبلتر آبجی نازنینم مینی هم به من گوشزد کرده بود از زبان جراح خارج شد . آقای دکتر گفت : به چیزها و مناظر بهتر فکر کن ، ذهنتو از اتاق عمل به جایی دیگر ببر ، به صحنه یا منظره ای که در ذهنت خاطره شده و هیچگاه فراموش نخواهد شد . اصلا روحت در فضای محدود این مطب محبوس نباشد ، و من به همراه قلبم به آنجایی رفتم که برام خاطره شده بود . میدونستم که چه چیز میتونه خوشحالم کنه . چشمانم را بستم ، روحم به پرواز در آمد و جراحی شروع شد .

گردی از خاطرات در فضای سیاهٍ پلکهام پخش شد ! صدای سکوت سنگین جمعیتی در پس چشمانم حس می شد . بیاد آوردم ۲۸ اردی بهشت ۸۷ و آن فینال بزرگ لیگ برتر که در ورزشگاه ۱۰۰ هزار نفری آزادی که آن روز به ۱۲۰ هزار نفر گنجایش رسیده بود ! تیغ جراحی روی سقم قرار گرفت ، عادل به خوبی حس آن لحظه را درک می کرد و با بهترین و هیجان انگیزترین حس ممکن ، به توصیف احوال آن تیم منتظر پرداخت ، صحنه با پخش زنده در ذهنم تداعی شد ، اوج حساسیت ،تیغ روی سقم قرار می گیره ،  فرزاد آشوبی، ضربه اش به مدافعان برخورد می کنه،حالا خلیلی ، تیغ کشیده میشه ،موقعیت برای بازیکنان پرسپولیس در دهانه دروازه و توپ توی دروازه قرار می گیره ...! و تیغ می برد ، چه زمانی گل میزنه این تیم پرسپولیس ... انگار صدای گوشت سقم را می شنوم !  چه فوتبالی شده این بازی ، دقیقه نود و ششم قهرمان لیگ عوض میشه ،( همون روزا یاد کارتون میو میو عوض میشه افتادم !! ) دلم میخواد از شادی فریاد بزنم و لبخند بزنم ، اما دهانم به اندازه ی یه بشقاب بازٍ باز شده و نمیتونم ! چه خبره ورزشگاه آزادی ، افشین قطبی را یکی باید جلوشو بگیره ! تمام دلم از شادی غنچ میزنه و زیر تیغ جراحی قرار دارم .

انگار به خوابی شیرین فرو رفتم ، دستیار دکتر میگه : خوبی ؟ و منم با سرم اشاره می کنم که بله . انگار حساس ترین بخش جراحی همزمان با پخش مستقیم مسابقه فینال به خوبی گذشته ! من هیچی احساس نکردم چون با آن دهان بی حس شده و نبودن روح در مطب ، باید هم بهم خوش بگذره ! خدارو شکر برداشتن گوشت از سقم به سلامتی انجام شد و شنیدم که پزشکم یه نفس راحت کشید !حالا جراحان خود را آماده می کردند تا با بخش دوم یعنی پیوند معروف لثه ، همان موضوعی که یک هفته خواب وخوراک را از من صلب کرده بود، به میزبانی بروند .  برای لحظه ای شدیدا تصادفی چشمانم را باز می کنم و با منظره ای بس عجیب برخورد می کنم . گوشت لخم سقم در دستان دکتر قرار داره و و ان را از مقابل نورٍ پروژکتور تخت عبور می دهد و گوشتٍ خوشرنگ را می بینم اما سریعا چشمانم را می بندم . دیگه نمیخوام چیزی حس کنم چون سوت پایان بازی داره زده میشه : و سوت پایان مسابقه ، قهرمانی پرسپولیس در رقابتهای لیگ برتر و تصاویر افشین قطبی و بقیه را هم اگه ببینید واقعا در نوع خودش جالبه ... نخ بخیه وارد لثه ی دندانهایم میشه ... بازیکنان وارد سکوی اول اهدای جوایز میشن ... گوشت در حال بخیه خوردن به لثه دندانم قرار داره ... چهره ها همه شاد ، خندان ، اشکای شوق توی چشمها ، انگار قلبم می خنده به شادی که مال خودمون شد و حقمون بود ... گوشتها تماما به لثه هام بخیه زده میشه و انگار تموم اون مدتی که کابوسوار از روزهام به سختی گذشت ، به مدت ۴۵ دقیقه به نفس راحتی از ریه هام تبدیل و خارج شد ... تیم پرسپولیس جام قهرمانی را بالای سر برد و منم یه هورا از ته قلبم کشیدم ...

عمل تمام شد ، کمی صبر کن تا پمادها بچسبه . نمیتونستم خوشحالیم از اینکه بالاخره  صدٍ این غول جراحی شکسته شد چیکار بکنم من !! بلند میشم و به توصیه های پزشکم گوش میدم . دو قالب یخ روی دهانم به مدت ۴ ساعت قرار میدم و از اتاق خارج میشم . خانوم دکترهای دیگه که من قبل عمل مدام سوال پیچشان می کردم ، با لبخند به سراغم می آمدند و اینبار من سوال پیچ شدم چون تا ۲۴ ساعت نباید حتی یک کله حرف بزنم تا بخیه ها باز نشوند !

شب ـ خارجی ـ بیرون از ساختمان دندانپزشکی ـ خیابان

 از ساختمان خارج می شویم . دیگه شب شده و باد سرد شبهای زمستان هم به صورتم با خشونت برخورد می کنه و من به توصیه پزشکم ، دهانم را باز می گذارم تا کمی از این سردی را دندانم لمس کنه ! آخی ، چقدر سردی آرامش بخشه !! مامانم از سرما قرمز شده اما من با آرامش در آن فضا مدام راه می روم چون توصیه برای دندانم این است که اگر هرگونه گرمی به صورتم و دندانها برخورد کند ، دندانها عفونت می کنند و بدین ترتیب بخیه ها باز می شوند و دوباره باید جراحی کنم . تا یک هفته از حرف زدن و خندیدن و رژیم غذایی معمولی که قبلا داشتم ، خودداری کنم و در ضمن اصلا نباید زبانم به سق برخورد کند چون ممکنه در اثر فشاری که به سق وارد می شود ،بخیه ها باز شوند و خونریزی با شدت شروع میشه .

کم کم داروهای بی حسی اثر خود را از دست می دادند و درد شروع میشد ، شب چهارشنبه بود و دلم میخواست یک شکم سیر بخوابم اما بجای خواب نازی که ممکن بود به چشمانم بنشیند ، به مانند ابر بهار شروع به اشک ریختن می کردم چون با اشک تحمل درد برام قابل قبولتر می شد . خیلی احساس خستگی می کردم و در ضمن به هیچ عنوان نمی توانستم راحت بخوابم . از شدت درد به خواب فرو رفتم اما در میانه های بامداد پانسمان سقم باز شد و آن را قورت دادم . با حالت بدی از خواب بیدار شدم و دیگه نتوانستم بخوابم چون درد امانم را بریده بود . بعد از چهارساعت از گذشت جراحی دیگه نباید یخ را روی محل زخمها می گذاشتم و از طرفی هم سرما برای بخیه ها مثل نوشدارو بود ، بدین ترتیب صورتم را به هر سطح سردی نزدیک می کردم و کمی از درد تسکین داده میشد . بالاخره از بی خوابی مجبور شدم فقط بستنی بخورم . آنهم در زمستان ولی شدیدا می چسبید ! خودم هم باور نمی کردم در این سرما چگونه ممکنه بستنی برایم لذتبخش باشه ولی انقدر درد دندانم ار آرام می کرد ( بواسطه سرمایی که عفونت را خشک می کند ) که فقط دلم میخواست مدام بستنی بخورم . تا یک هفته از خوردن هرگونه غذای سفت باید خودداری کنم و همه چیز را سرد میل کنم ! البته خوردن سوپ سرد و حلیم و فرنی سرد برای رسیدن به سلامتی خیلی بهتره .

امروز که این متن را می نویسم برای تسکین دردم ، خودم را سرگرم می کنم تا دهانم هوس نکند درد بگیره و جالبتر آنکه اصلا نمیتوانم حرف بزنم و جالب ترین موضوع که زیاد هم شاید جالب نباشه اینه که در تمام بیماریها ،استراحت کردن و خوابیدن یک دواست اما من وقتی کمی می خوابم ،  محل جراحی خونریزی می کند  که البته طبیعیست اما بازهم هنگام خواب بدجور درد می کشم . متاسفانه از مسواک زدن هم محروم هستم . من باید تحمل کنم هرچند هرگز تصور این دردها را بخصوص بعد از جراحی نمی کردم و مدام در فکر اصل جراحی بودم اما بهرترتیب این نیز یک تجربه ست و درسته کمی سخته اما خوشحالم فرصت تجربه ی این درد را در زندگیم داشتم و بهرحال زندگی همه اش پر از دردهای رنگ و وارنگه که به شکلهای مختلف باعث نمک دادن به زندگی میشه ...

پی نوشت :

نمیدونستم  باید این پست را بنویسم یا نه ، کمی تردید داشتم چون ممکن بود بعضی از دوستانم ناراحت بشوند ولی چون فکر می کردم شاید تجربه ای که در این اتفاق بدست آوردم بدرد دوستام بخوره ، پس نوشتم هرچند وقتی در گوگل در مورد پیوند لثه به جستجو می پرداختم متاسفانه اطلاعات کمی بدست آوردم و اگر دوست خوبم لیلی نبود شادی نمیتوانستم برای جراحی خودم را آماده کنم .

دوستان عزیزم اگر در این مدت نتوانستم به خونه گرم وبلاگی شما سر بزنم واقعا ببخشید چون هر وقت با این درد به سراغ نت می روم فورا پشیمان می شوم و و ترجیح می دهم از خانه خارج شوم و دندانهایم کمی هوای سرد نوشٍ جان کند . بهر حال ببخشید به شما سر نزدم اما انشا ا.. که این روزهای اول گذشت ، و دردها کمتر شد حتما میام پیشتون . هرچند دوستای نازنینم که لطف و بزرگی نشون میدهند و منو برای نوشتن  پستهای جدیدشون مطلع می کنند همه مطالبشون را می خونم اما واقعا از شدت درد نمی توانم زیاد نظر بنویسم و هرچند این پستی هم که امروز بروز شد در مدت ۳ روز نوشتم . منو ببخشید .

بیماریهای لثه به بیماریهای خاموش معروف هستد که به ظاهر دندان را نابود می کنند اما درد ندارند . خیلی مواظب سلامتی خودتون باشید و از صدفهای نازنینتون مراقبت کنید .

یک تشکر خیلی بزرگ به آبجی مهربونم یعنی  مینی عزیزم بدهکارم که خیلی بهم کمک کرد و مدام بهم روحیه میداد که باعث شد آن کلمه "شیرزن" در  مطب دکتر از زبانم خارج بشه !  متشکر محبتتم خاله اوشولات

چقدر سخته که نمی توانم حرف بزنم و مجبورم با زبان اشاره هم که بلد نیستم ، منظورم را به اطرافیانم برسانم .